Punkt zapalny — zamach w Sarajewie28 czerwca 1914 roku w Sarajewie serbski nacjonalista Gavrilo Princip dokonuje zamachu na arcyksięcia Franciszka Ferdynanda i jego żonę Zofię. Wydarzenie początkowo nie jest postrzegane w Berlinie jako początek europejskiej katastrofy, lecz przede wszystkim jako problem Austro-Węgier i kolejny kryzys na niestabilnych Bałkanach.W niemieckim otoczeniu politycznym szybko pojawia się jednak przekonanie, że Serbia powinna zostać ukarana za wspieranie nacjonalistycznych ruchów wymierzonych przeciw Wiedniowi. Wilhelm II i niemieckie elity uznają, że Austro-Węgry muszą odpowiedzieć zdecydowanie, aby nie dopuścić do osłabienia swojej pozycji w regionie.Problem polegał na tym, że lokalny konflikt bardzo szybko zaczął uruchamiać mechanizm sojuszy, mobilizacji i wzajemnych zobowiązań między europejskimi mocarstwami.

Latem 1914 roku Europa wyszła na ulice, by wiwatować. Flagi, orkiestry, przemówienia — wojna miała być krótka, sprawiedliwa i jednocząca. Jednak już od pierwszych dni obok entuzjazmu narastały lęk, nieufność i pytania. Ludzie zastanawiali się, co wojna oznacza dla ich rodzin, pracy i codziennego życia — i czy państwo mówi im całą prawdę. Zobacz, jak społeczeństwa imperiów reagowały na wojnę, jak propaganda próbowała narzucić jedną wersję wydarzeń i dlaczego już w 1914 roku zaczęły pojawiać się pierwsze pęknięcia w zaufaniu do władzy.