Nowożytność

CZĘŚĆ III. Sarajewo i początek końca starej Europy Dlaczego Franciszek Ferdynand pojechał do Sarajewa? Wiosną 1914 roku nic nie wskazywało na to, że nad Europą zbierają się czarne chmury. Owszem, sytuacja na Bałkanach pozostawała napięta, a kolejne kryzysy międzynarodowe pokazywały, jak kruche są relacje między mocarstwami. Mimo to życie polityczne monarchii toczyło się swoim rytmem, a Franciszek Ferdynand wykonywał obowiązki wynikające z pełnionej funkcji Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych Austro-Węgier.

Ostatni kryzys starego cesarza Franciszek Józef siedzi przy biurku, jak robił to niemal każdego dnia od kilkudziesięciu lat. Na zewnątrz letnie słońce oświetla pałacowe ogrody, ale w gabinecie panuje atmosfera daleka od wakacyjnego spokoju. Na biurku piętrzą się raporty, depesze i analizy dotyczące wydarzeń, które wstrząsnęły Europą zaledwie kilka dni wcześniej. Następca tronu, arcyksiążę Franciszek Ferdynand, nie żyje. Został zamordowany w Sarajewie razem z żoną. Dla wielu monarchów byłby to przede wszystkim osobisty dramat. Dla cesarza Austro-Węgier oznaczał jednak coś znacznie większego – cios wymierzony w prestiż monarchii i wyzwanie, którego nie można było zignorować.

Umocnienia pruskie, które były wznoszone przed I wojną światową na wypadek ataku ze strony Rosji, składały się nie tylko z twierdz, takich jak Boyen. Ważne miejsce w ich ramach zajmowały również inne zespoły fortyfikacji. Wśród nich znajdowały się Pozycja Jezior Mazurskich oraz Giżycka Pozycja Polowa.